Miłość trzeba wytęsknić, wycierpieć, wypłakać

 

Miłość trzeba wytęsknić, wycierpieć, wypłakać*

 

           Zdmuchnął z jej rzęs tęsknotę, zastygłą i permanentną, stworzoną na kształt jego imienia i głosu. Spojrzenie niebieskich tęczówek przeżartych smutkiem osiadło na jej bladej twarzy, gdy mocniej ścisnęła jego palce, jakby w akcie ostatecznej walki ze strachem zagnieżdżonym w jej wątłym ciele. Potrzebowała go – drżenia jego rąk, bicia ukochanego serca, szeptów w ciemności i krótkich pocałunków składanych na jej cienkich powiekach.

     – Kochaj mnie, kochaj mnie mocniej niż wczoraj i mniej niż jutro. Bądź przy mnie, bądź przy mnie stale, nie odchodź – szepnęła mu w usta, nim stęsknione gąbeczki warg złączyły się w delikatnym muśnięciu.

 

…żądam miłości do szpiku kości*

*

 

           Przyglądał się jej palcom, długim i bladym, spowitym turkusową farbą. Lubił na nią patrzeć, zachwycać się nią – i robił to każdego dnia, by potem, nocą, przy szczelnie zasłoniętych oknach budować słowami jej obraz: taki idealny, taki dopieszczony! Choć wiedział, że tego nie lubi – nie wtedy, nie tam – pocałował ją w kark; krótko i delikatnie. Wyobraził sobie, jak zagryza nieśmiało, niewinnie dolną wargę, i uśmiechnął się lekko, wtulając polik w jej szyję.

     – Hugo*, proszę – powiedziała cicho, bez przekonania, a on przejechał opuszkiem palca po jej podbródku.

    – Zimno mi. Po udach, po rękach, po sercu – szepnął. – Tak mi chłodno bez ciebie.

Dotknęła jego rąk otaczających ciasno jej talię, chłonąc szczęście, zakopując strach. Nie mówiła nic, po prostu była – a on pamiętał. Przecież pierwsza mu powiedziała, że kocha.

 

Płacze się bez słów

i kocha*

 

*

 

           Pudrowa sukienka zawirowała w tańcu, gdy po raz piąty poprosił ją na parkiet. Nerwowe spojrzenie i dorodne rumieńce na zwykle bladych polikach zdradziły ją nie po raz pierwszy i nie ostatni – jeszcze pamiętała dotyk jego palców, słodki oddech na obojczyku i kilka słów, wypowiedzianych ot tak, po prostu. Śmiała się głośno, doniośle, aż brakowało jej tchu, a w głowie wirował zniekształcony obraz jego twarzy. W powietrzu znać było ciężki zapach męskich perfum, pierwszego potu i drogiego alkoholu, kupionego na dzień przed.

   – Vincent – powiedział cicho i wyraźnie, ze wzrokiem utkwionym w jej pełnych wargach. – Jesteśmy na siebie skazani przez najbliższe tygodnie.

   – Nie będziesz żałował – szepnęła mu na ucho. Musnąwszy wargami jego szorstki policzek, dodała: – Mów mi Navelle.

 

…każdy dotyk ma echo.*

 

*

 

           Przekręciła klucz w drzwiach dwa razy, nim dostała się do środka niewielkiego mieszkania. Stanęła u progu, rozkoszując się zapachem jaśminowej świecy, który osiadł gdzieś w zakamarkach domu, jakby świadomy, że taka namiastka szczęścia jest jej w tych chwilach niezwykle potrzebna. Zapomniała domknąć drzwi, nie zauważyła błota na drewnianych deskach podłogi, umknęło jej, że wciąż ma na sobie beżowy płaszcz – prezent od niego. Ślina w ustach zmieniła smak, w głowie zawirowało, a całe ciało przeszedł znajomy dreszcz – mieszanka strachu i podniecenia. Jej drżące palce dotknęły szarego, niemodnego już papieru, w który zawinięty był obszerny plik kartek. Przejechała językiem po wardze, po chwili ją przygryzając. Skórzana, brązowa torba upadła z głuchym łoskotem na podłogę, gdy podeszła bliżej okna. „Dla Léonie. Bo Ona – wszystko”, przeczytała na pierwszej stronie, a pojedyncza słona kropla zrosiła smutkiem i żalem śnieżnobiały papier. Osunęła się wzdłuż błękitnej ściany, przyciągając nogi do klatki piersiowej i wpatrując się przez dłuższą chwilę w obraz zaczęty kilka dni temu, o trzeciej nad ranem. Pamiętała tamtą złość, rozczarowanie i strach gnieżdżący się gdzieś pod żebrami. Jeszcze czuła na języku smak wypitej kawy, zeschniętą krew na zmaltretowanej wardze i ten cuchnący, przenikający wszystko zapach samotności i niekochania. Przełknęła ślinę, mocno zaciskając powieki, jakby w obawie przed kolejną dawką wspomnień, i wtuliła twarz w cienki materiał płaszcza. Płakała – nie po wierzchu, głęboko w środku. Płakała jej niewinność i młodzieńcza naiwność; łkała ona sama – głośno i spazmatycznie. Szorstkość papieru poznawała opuszkami palców, wdychając ulotną woń wspomnień i zbrukanej miłości. Długo pieściła wzrokiem wyblakłe słowa.

 

…pomiędzy mną i Tobą nie ma nikogo*

 

*

 

Filiżanka z cichym brzękiem opadła na błękitny spodek, a pokój wypełnił się ciszą, gdy przez dłuższą chwilę obserwowała swe trzęsące się, blade dłonie. Czuła łzę zawisłą na końcu rzęsy, niczym akrobatkę spacerującą w powietrzu po linię, i zastanawiała się, ile takich poranków przeżyła w swym trzydziestokilkuletnim życiu. Spojrzała przez okno. Leniwe promienie dopiero budziły się do życia, okraszając swym blaskiem wszystko, co było w zasięgu jej wzroku. Westchnęła i przygryzła wargę, skąpaną w karminowym odcieniu. Odwróciła się w momencie, gdy naciskał klamkę – nie po raz pierwszy i nie ostatni wpatruje się w jego plecy, gdy odchodzi.

   – Vincent? – szepnęła w pustkę mieszkania pozbawionego jego obecności. Jak co dzień, odpowiada je głucha cisza.

 

 

Cóż na niemiłość poradzę?*

 

 

{* Wiesław Myśliwski; *Arek Kłusowski; *Mela Koteluk; * Marcin Świetlicki; * Czesław Miłosz; * Julian Tuwim}

{* wymawiać „Ugo”}

 

 

Spontaniczne, dzisiejsze, może nie przetrwać kilku dni. Ot tak, pod wpływem chwili. Dla siebie. Przede wszystkim. Nie znam ani tej historii, ani tym bardziej tych bohaterów – Hugo, Léonie, Vincent, Navelle i Vinette (ostatnia pani). Artystyczne dusze. Nie wiem, kto z nich jest mi najbliższy. Tak naprawdę niewiele wiem – i o to chodzi; tak jest najpiękniej.

Nie obiecuję nic.